RSS  

من مسافرم و تو همچنان می مانی
           بمان که روزگار سرنوشت ما را اینگونه رقم زده است 
      از تلخی روزهای گذشته و شیرینی خاطراتش
                                       چیزهای زیادی ذهنم را پر کرده است
   از شبهای تاریکش و از تند بادهای مهیبش 
                                                بس خاطراتی تلخ و شیرین دارم
                   آری من کودکی عصیانگر بودم
                                                                           روزگار به من آموخت که چه کنم
         مهربان و دوست داشتنی اما ...
                                بودنم را کسی نفهمید و نبودنم را هم کسی ندانست
                                             همیشه برای سفر آماده بودم
         و روزگار مرا «مســــــــافر» لحظه های خویش کرده بود
                                                           آموختم آنچه به درد امروز و فردایم می خورد
   کشیدم همه درد ، دردی که مال فرداهایم بود
                        خندیدم ...
                                           اما روزگار تاب دیدن خنده هایم را نداشت
           بی امان دست به کار شد
                                              خشکاند ریشه ی هرچه شادی بود
                                                                                       برید هر چه بهانه برای خندیدن بود
                                                        اما گریستم...
چون روزگار بدجوری بهانه گریستن به من داد
سوختم در آتش غمی که روزگار افروخت
اکنون من بهانه ای برای گریستن دارم ...

چند وقتیست دست و دلم به تدارک ترانه نمیرود

انگار روحی دردناک از دور دستها مرا به سوی خود میخواند

خدا کند روح تو نباشد!

من به گلبرگ گل رز ننوشتم شعری
که مبادا خاری
ز تماشای کلامم بزند چشم تو را
من به روی تنه ی سروی سبزی ننوشتم
که مبادا زاغی یا که جغدی سر شوم
بنشیند لب بام دل ما
من به دیوار بلند سر ایوان ننوشتم شعری
که مبادا روزی
بخورد تیغ کلنگی و بشکافد دل ما
من فقط در دل خود بنوشتم
که تو را مثل خدا می خواهم
و از این می ترسم
که مبادا خاکم گل سرخی شود
و تو را چشم زند خار تنش
یا که سروی سر سبز
روید از خاک من و
جغد شومی بنشیند لب بام دل تو
یا که خشتی شوم و
لبه ی تیغ کلنگی بخورد بر دل تو
من از ان می ترسم!!

یه شب تو خلوته دلم    ،                یه سر زدم به آسمون

تو اونجا بودی و بمن   ،                  گفتی نرو پیشم بمون

اونو شب دلم پیشه تو موند ،              پیله درداشو شکوند

       یادمه که شب تا سحر ،                    ماه واسمون قصه می خوند

قصه دل دادنه گل ،                          قصه عشق و عاشقی

قصه مرگ شاپرک ،                       واسه یه شاخه رازقی

یادته ماه چه ساده بود ،                      قشنگ و بی ریا و پاک

یادمه بذر عشقمون ،                        همونجا افتاد روی خاک

دل تو گوشم یواشکی ،                      گفت نذارم سحر بشه

قرار شد اون شب دله تو ،                  تمومه حرفاشو بگه

درسته اون شب سر اومد ،                 صب شد و آفتاب در اومد

دلم گرفت به قلبه تو ،                       از ابرا پائین نیومد

دلمو دادم دست دلت ،                        هیچ جا اونو جا نذاری

یادت باشه واسه دلم ،                       شریک و همتا نیاری ...

بسازم خانه ای در دل .. سراغم را نمی گیری .. مگر بیگانه ای با دل؟.

درخت عريان پاييزي نغمه سرايي پرنده را خزاني مي كند .
در بستر خشك رودخانه بر مزار ماهي گل تشنه مي رويد

يادته عاشقونه دل و گذاشتم زير پات؟

 يادته با اون نگات گفتي که من خسته شدم از اون چشات؟

يادته گفتم بهت پيشم بمون تا هميشه؟

يادمه با خنده گفتي حذر از تو نميشه

يادمه برق چشات ديوونه کرد اين دلمو

يادته با بوسه هات گفتي که از پيشم نرو؟

بيخودي دل داده بودم به تموم دروغات..

يادته دروغ ميگفتي که دلت منو ميخواد ؟

ديدي آخرش زدي زير همه قول و قرار ..

آره اون تو بودي که شکستي قلب بي قرار..

دلمو شکستي و رفتي پيش يه غريبه .

ميدونم دلت واسه چشماي اون پر مي کشه.

باشه دل تنها ميمونه تو برو سوي خودت .

برو و بدون که هست نفرين من پشت سرت....

 سلامتی8760ساعت عشق 525600 دقیقه برکت 3153000 سانیه دوستی {سال نو ): وقتي بهم گفتي تا اخر دنيا با هات هستم اون وقت بودکه فهميدم دنيا دو روزه اگر می خوای صد سال زندگی کنی من می خوام يه روز کمتر از صد سال زندگی کنم چون من هرگز نمی تونم بدون تو زنده باشم فتواي جديد علماي حوزه علميه اگر يك پسر به دختري بگه قربونت برم عزيزم ، 20 ضربه شلاق داره!! اگر بگه قربونت برم خوشکلم 70 ضربه شلاق داره!! ولي اگر بگه قربونت برم الهي چون در راه خداست هيچ اش

نظر تان ياديتان نره